BEKLEYİŞ VE UMUT

Yitirilmiş zamanlar, yıllar eşliğinde belki en ufak bir gülümseyiş, en güzel bir masum bakış, mutluluğun simgesi… Belki de en kısa bir selamdan ‘merhaba’ denildiğinde eskilere gidip hatırda kalan bir özlemdir mutluluğun gücü. Ve her şey bir gülümsemenin ardındaki bir giz de, bir bakışın ardındaki sebep de, bir sözün ardındaki tek kelimede saklı. Her şey bunları yeşerten zamanın içinde saklı. Evet, zaman kimi zaman mutluluğun parçası kimi zamanda hüznün bütünü. Bütünü diyorum çünkü silinemeyecek o kadar çok şeyi kendinde saklamaya devam eden bir izin efendisi. En basit bir gülümsemenin mutluluğu bile bu kadar sevindirebileceğini kim bilebilirdi? O gözlerden süzülen gözyaşının mutluluğunu kim bilebilirdi? Süzülen birkaç damla gözyaşı deriz geçeriz ah o gözyaşları kendini nelerde saklar? Kendini geçmişe saklar ve bir gün olur o gizemli kapısından kendini salıverir. Hakim olamamanın çaresizliğine bırakıverir kendini. Ne yapsa çaresizdir elden bir şey gelmez. Bir tek dayanamamanın sitemine gözyaşları eşlik eder. Bilemez ki gözyaşları da ona eşlik etmez, kurur gider. Ve bir gün gelir sadece geride bir BEKLEYİŞ, ileride bir UMUT kalır.

(Umudum bekleyişimde gizli

Söylenemeyen sözlerde, bilinmeyen izlerde

Sessizce bekleyen hislerde gizli.

Umudum hayatta, bekleyişim ‘can’da

Mutluluğum, bir ‘ben’de gizli.

Ve mutluluktur ki bir gülümsemede

Ardındaki güzelliklerde gizli.)