KALBE GİDEN HAYATLAR

Kalbe giden hayatlar kalbi yorar mı? Kalbin içindeki serzenişleri görüp, duyup, hisseder mi? Kalbi yormadan kalbi taşıyan ona yük olmayan tek şey vicdandır. Yanında taşımak için yorulmaz. Güçlüdür onun yanında, yorgun hissetmez. Sevilmediği, takdir görmediği, değer hissetmediği her zerreyi kalbe taşımadan vicdanına taşır. Bilir ki vicdanı unutur, affeder, önemser. Bilir ki vicdanı kalpteki hayatlara ışık olur onlara ışık saçar. Kalpteki hayatlar ondaki iyilikleri, güzellikleri, onu önemseyişlerini görmese de vicdan bunları görür ve önemser. Sevgiye tutunur, sevgiyle var olur, yücelir. Sevgide bulur kendini. Vicdanlıdır o sevgisine, o yüzdendir merhameti. O yüzdendir kalpteki hayatlara merhametle bakması. Onları uzaktan izleyip onlara kucak açması. Kalbimizi öldürmeden onları iyilikle gözetmek o yüzdendir. Hayatımızı, hayatları kalbimize taşıyalım ki sen ben bizler hepimiz varlığımızı güzel kılalım. Varlığımıza çiçek açtıralım. Kalbi, kalpleri yormadan anlamaya çalışalım düşünceleri. Anlayan, anlatan; yaşayan, yaşanılan her şey de kendimizi bulalım. Düşünüp var olalım. Anlatıp dinleyelim ve güven duyalım. Önce kendimiz ile başlayalım güvene. Kendimize güvenmek ile başlayalım her şeye. Anlatıp dinlemek için güveni baş tacı yapalım. Kalbi yormadan güvene yer açalım. Kendimizden başlayalım mı? Kalpteki hayatları da duyarak..